Kategori: Kelime Haznesi

Kapımı çaldı şiirler!

Cinius Shop’ta gezinirken nedense ilk Çocuk Kitapları kategorisine bakıp ilkokullu iki cimbit Bahar ve Selin’in karantina döneminde yayınlattığı Kapımı Çaldı Şiirler kitabının açıklama kısmına bayıldım.

Bir alıntı yapayım hemen:

Özgeçmişimizi sorarsanız daha ilkokulu bitirmedik.
Bu kitaptan sıradan şeyler değil, sıra dışı şeyler bekleyin. Çünkü hayal gücümüz bizi nereye götürürse oraya gittik. Aslında korona döneminde hiçbir yere gidemedik, evdeydik. Şiirler kapımızı çaldı, biz de kabul ettik.
Merak etmeyin içeri alırken dezenfekte ettik, üç gün balkonda beklettik. Hepsini güvenle okuyabilirsiniz.
Can sıkıntımızın üzerine biraz umut, biraz hayal gücü, biraz eğlence kattık. Çocuklar olarak biz de buradayız, biz de varız diyelim dedik. Arkadaşlarımıza da ilham ve umut olması dileğiyle.

Şimdi sözlüğe baktım da cimbit, küçük üzüm salkımı ve hatta üzüm salkımındaki salkımcıklar demekmiş!

Çocuklara hediye etmek üzere, geleceğin şairleri bu iki cimbitin mini şiir kitabından sipariş verdim. Ben de okumak istiyorum, kendime de aldım.

Siz de onların heyecanına ortak olmak, onları desteklemek isterseniz benim kitabımdan alırken (yani eğer alırsanız) bu salkımcıklardan da atın sepetinize!

Sözümü tuttum!

Scrivere o non scrivere, è questo il dilemma başlıklı yazımda benim için bütün meselenin yazmak ya da yazmamak olduğuna dair son noktayı koymuştum ve blog yazılarımı bir kitapta toplama hayali kurmuştum.

İşte bu hayale de son noktayı koydum ve blog yazılarımdan derlediğim bir kitapla karşınızdayım bugün. Zürafalarla ilgili yazım çok sevildi, çok sayıda fotoğraf ve zürafalı günaydın ve iyi geceler mesajı aldım. Stefano Benni’nin, “Zürafanın kalbi düşüncelerinden uzaktır. Dün aşık oldu ama henüz bilmiyor” sözünden yola çıkarak böyle bir isim vermeyi uygun gördüm kitabıma.

İtalyanca’da kitap, film, şarkı adlarında ve yazı başlıklarında ilk sözcüğün baş harfi dışında büyük harf kullanılmıyor. Konseptimize uysun ve daha anlamlı olup güzel görünsün diye böyle yaptım. Hem zaten coronayı büyük harfle yazmam hayatta biliyorsunuz!

Aradan birkaç yazı çıkardım, bir yazı ekledim, bazı yazıları kısalttım, birkaç başlık değiştirdim, uzun bir yazıyı bölüp iki yazı halinde ekledim, dedikoduya varan çekiştirmeleri sildim, videolara ve resimlere yaptığım referansları silip ifadeleri düzelttim. Bir de daha uygun bir sıralama olsun diye sonlara doğru iki tanecik yazıda tarih değişikliği yaptım.

Uyarlamalar sırasında anlatım bozukluğu yaptıysam, olmayan bir resme referans kaldıysa ya da gözümden kaçan bir şeyler olduysa affola! Bir de ilk kitaptan biliyorum, Word dosyasındaki italik ve koyu renk yazılar pdf dosyasına çevrilirken düz ve açık renk çıkıyor ve maalesef sonradan değiştiriliyor. Bu nedenle de gözden kaçıyor, düzelten kişiye eziyet olduğu için tek tek uğraştıramıyorum görsem bile. Bir de bazen kesme işaretleri yok olmuş nedense.

Neyse o kadar kusur kadı kızında da olur, kadı kızı torunu olduğuma göre bende haydi haydi olur!

Editör desteği almadım yayınevinden, yazılarım doğal bir konuşma dilinde olduğu için herhangi bir değişime uğramalarını istemedim. Geçmişte, çevirilerimi ve birkaç yazımı gazete editörlerinin dokunuşlarından sonra görünce ağlamak gelmişti içimden.

Benden çıktığı gibi kalsın istedim yani.

Arada tek tük harf eksikliği olabilir, eğer hâlâ kaldıysa! İnsanın gözü okumak istediğini okuyor. Yazdıklarım benim kafamdan ve elimden çıkınca gözlerim de yazmayı düşündüğüm gibi okuyor. Defalarca okuduğum halde, yazıları teslim ettikten sonra da hatalar yakaladım. Dizgi aşaması tamamlanıp kitap baskıya girene kadar ne gördüysem düzelttirdim. Baktıkça bir şey gördüğüm, her düzeltmede yeni bir bozulma olduğu için bir aşamadan sonra bakmayı bıraktım.

Bakmayı bırakmasam onlar beni bırakacaktı korkarım. Her ne kadar üç teşekkür bir rica düzeninde ilerlesem ve “O dizlerinin üzerinde dua eden kızcağız kitaptan dışarı değil de yazıya doğru dönse yüzünü” şirinliğinde ricalarda bulunsam da “Eeeh, yeter be, seninle mi uğraşacağız kızım” diye bir azara hazırdım her an!

Öğrencilerim, benim farkına bile varmadığım bir sivilceyi dert ederek gösterdiğinde hep “Sen söylemesen görmeyecektim” derim ve karşısındakilere söyleyerek sorun yaptıkları şeye dikkat çekmemelerini tembihlerim. Benimki de biraz öyle oldu sanırım, normalde fark etmeyecek olsanız bile artık göreceksiniz kalan hataları!

Eksilen yazılara, silinen kısımlara ve gramer konusundaki yazıları hariç tutmama rağmen 424 sayfa, 492.489 karakterlik bir derleme yaptım ama eksik bir harf görünce tüm bir gece uyuyamadım birkaç kez. Ve işin kötüsü ertesi sabah düzelteceklerini bilmeme rağmen!

Ama ya düzeltilemezse?

Ne olur düzeltilemezse? Onca sevgi, onca emekle gece gündüz yazılıp ve ardından gece gündüz düzeltilip derlenen yazılar ve o yazıların içeriğini oluşturan yaşanmışlık varken, bir harf eksik olsa ben eksilecek miyim sanki? Üstelik edebi eser değil bu, dil konusunda iddiası ve ticari kaygısı hiç mi hiç yok.

Aklı başında geçinen, her konuda herkesin endişelerini giderebilen bir insanın dramı bu maalesef!

Bir İtalyan arkadaşım teslim etmeden önce dosyamı baştan sona inceledi, yalnızca iki başlıkta articolo ekletti böyle kalsa da sorun değil diyerek ve silmeyi unuttuğum bir kesme işaretini aksan sanıp o sözcükte aksan yok dedi. Sei bravissima deyip düzeltilecek bu kadarcık şey çıkmasına çok şaşırdığını söyledi ve tebriklerini iletti. Yani complimenti dedi! Ülkesi ve dili için böyle bir çalışma yapmış olmam karşısında nasıl teşekkür edeceğini bilemediğini yazdı.

Bunları okuyup neden hâlâ küçük ayrıntılarda boğuluyorum anlamıyorum ama sanırım can çıkacak, huy çıkmayacak!

Pratik dil kitabımı hediye amaçlı bastırıp dağıtmıştım ama tekrar tekrar bastırmak durumunda kaldım ve kendim ilettiğim için eş dostla sınırlı kaldı. Şimdi ise özellikle dil anlamında çok faydalı gördüğüm ve annemin keşke bu yazılar bir kitapta toplansa, eşe dosta dağıtırdık dileğini gerçekleştirerek sürpriz yapmak istediğim için böyle bir girişimde bulundum.

Sonuçta eş dostun da eşi dostu var, herkese yetişmem mümkün değil.

Kitabın önsözünden bir alıntı:

Yazılarımda hep kitaplardan uyarlanan filmlerin bahsi geçti, ancak sayıları fazla olmasa da senaryodan romanlaştırılan kurgular da var. Benimki ise hayatımdan film karelerinin de olduğu bir kitap, ondan ilham alan blog yazılarından sonra gelen nevi şahsına münhasır bir dönem kitabı oldu. Yumurta mı tavuktan, yoksa tavuk mu yumurtadan ben de anlamış değilim.

Yayınevinin bu yayın paketi seçeneğinde bana bile belli sayıda kitap gelmiyor, ben de bana özel bir indirimle kitap satın alabileceğim. Cinius Yayınevi, tüm dünyada yaygınlaşan self-publishing konseptinin Türkiye’deki en başarılı temsilcilerinden, bu nedenle benim de tercihim oldu. Keyifli bir işbirliği sonucunda yılbaşı sabahı son onayını verdiğim dizgi bir ay sonra, hayalini kurduğum gibi şubatta kitap oldu.

Benimkiler kargoda, pazartesi günü elimde!

Uzaktan çalıştığımız için çok müdahale edemedim, bence bu onların şansıydı çünkü bu tip işlerde yorarım adamı! Heyecanlıyım, bilmiyorum nasıl oldu ama dokunup kokusunu içime çekmek yeter bana. Bir de tabii annemin şaşkınlığını ve sevincini görmek!

Eğer kendiniz için satın almak veya ilgilenebilecek yakınlarınıza bildirmek isterseniz Cinius Shop ve birçok online kitapçıdan temin etmek mümkün.

Ama eğer Cinius Shop’tan alırsanız benim emeğim kazanıyor çünkü yayınevi ve benim arama başkası girmiyor. Diğer seçeneklerde ben figüran rolündeyim resmen, çok ilginç! Kendi aralarında kırışıp bana bir tam buğday ekmeği parası ayırıyorlar.

1 Mayıs’ta Kahrolsun Kapitalizm pankartıya Taksim’e çıkacağım!

Cinius Shop’tan satın alma işlemi çok kolay ve aynı gün kargoya veriliyor, tercih ederseniz sevinirim.

Sizce Yayınevinin adının Cinius olması bir tesadüf mü?

Not: Adana’daki eş dost, pazartesi elime geçer geçmez hazırlayıp salı günü elden dağıtıma çıkacağım, bekleyiniz.

Dün sabah dersten önce beni sembolize eden bu resimle başarılar dileyen sevgili arkadaşıma gelsin bu video!

Bol güneşli bir hafta sonu diliyorum herkese, un weekend pieno di sole a tutti!

Maskeli şubat!

Şubat neşeli bir aydır

Bize maskeler getirir

Bize ilk güneşi hediye eder

Bu şubat gerçekten maskelerle geldi, bol neşeli ve güneşli geçmesini diliyorum hepiniz için…

Ben dün Versace markalı maskelerin talimatlarını çevirdim. Cerrahi maske olmadıklarını, virüse karşı koruma garantisi olmayan aksesuar olduklarını ve olası enfeksiyonlara karşı Versace’nin herhangi bir sorumluluk üstlenmeyeceğini dilimize çevirerek Versace maske ile gezmek isteyen vatandaşlarımıza bir hizmette, uyarılmalarına katkıda bulundum.

Bana sorarsanız, ben Fendi’ciyim eFendi’m!

Versace’nin on modeli var sanırım, bir fark yaratmak isterseniz 190 Erocuk falan.

Allahım aklımı koru!

Kalan üç zaman!

Blog maceram için hedeflediğim bir yılın sonuna hızla yaklaşıyoruz. Bu hafta kalan birkaç gramer konusunun da üzerinden geçip rehber niteliğindeki pratik dil kitabımı su questa piattaforma (bu platforma) taşımış olacağım.

Daha önce de belirttiğim gibi, yeni bir dil öğrenirken artık sınırsız sayıda kaynağa, alıştırmaya anında erişebiliyoruz. Quello che volevo fare (benim yapmak istediğim) ise vakit kaybetmeden daha hızlı öğrenmeniz için gerekli olan her şeye en uygun sırada değinmek, klasik ders kitaplarında rastlamayıp zamanla kendi kendinize keşfedeceğiniz, belki de bir türlü keşfedip anlamayacağınız şeyleri dile getirmekti.

Araya corona girince dersleri askıya, dertleri ön plana aldım ama arada arabeske bağlasam da misyonumuzdan şaşmayıp İtalyancadan ve İtalyan kültüründen sapmamaya çalıştım. Nei titoli (başlıklarda) ve yazıların içeriğinde bol miktarda İtalyanca var. İtalyanca öğrenenler dışında okuyanlar da çok olduğu için sözcüklerin, ifadelerin ve alıntıların Türkçe anlamlarını da yazdım mutlaka.

Kalan gramer konularımız, İtalyanların bile molto spesso (çok sık) yanıldığı, en zor fiil çekimlerinin olduğu Condizionale Presente (Semplice), Congiuntivo ve genellikle günlük konuşmalarda kullanılmayan ve bu nedenle her şahıs için ayrı çekimini ezberlemenin gerekmediği, uzak geçmiş zaman kipi Passato Remoto.

Bir adada tecrit!

Bir adasever olarak, kendimi adalarda çok daha mutlu ve özgür hissederim. Ve bu nedenle de gençlik yıllarımda şu ada senin, bu ada benim yelkovan kuşlarının peşi sıra gezer dururdum.

Midilli’ye gidişim, Assos’a dadandığım yıllara rastlar. Bir akşamüstü deniz kenarında otururken karşıdaki adanın mimarisini merak etmiş, bir kaçamakta da Ayvalık’tan oraya geçip Yunan adaları arasında island hopping yapmıştım.

Malta’ya gidişim ise bir arkadaşımın bana taktığı yüklü miktarda borcun karşılığında, yıllar sonra beni Malta’ya göndermesi ile olmuştu. Üniversiteyi bitirip işe başladığımda hiç dokunmadığım ilk üç maaşımı, arkadaşlık anlayışım gereği, gözümü kırpmadan kafe açan ve maddi sıkıntıları olan arkadaşıma vermiştim. O ise işi gücü çok yerinde olmasına, üstüne anche un’agenzia di viaggio (bir de seyahat acentesi) açmasına rağmen hiç ödememişti borcunu.

Yıllar sonra nasıl oldu da aklına geldiyse, bana Adana’dan ulaştı ve nakit ödeme yapamayacağını söyleyerek kendi turizm şirketi yoluyla Malta’ya yolladı beni. Eminim kontenjandan, sıfır maliyetle! Oysa ben çoktan bir bardak soğuk su içmiş ve hatta unutmuştum. En az otuz üç maaş daha almıştım o arada.

Ne yapayım, hazır gitmişken ada, denizaltı, deniz üstü turları almış, çok yakınındaki L’isola sorella (sister island) Gozo’ya gidip bir maaş daha harcamıştım üzerine. Ödendiği düşünülen bu borcun üstüne bir bardak da soğuk şarap içtim adanın eğlence merkezi St. Julians’da!

Ne kadar uzun anlattım, içime oturmuş belli ama durup dururken aklıma düşüp de gitmeyi düşünmeyeceğim Malta’yı çok sevdim. İyi ki gitmişim, ada adadır! Sicilya Arapçası kökenli Maltaca’ya da bayılmıştım. İtalyanca, Arapça ve İngilizce kelimelerin karışımı bu dili kesin öğrenirdim biraz daha uzun kalsam.

İtalyan arkadaşlarım bana Fata derdi. Peri anlamına gelen bu takma adımı çok severdim. İspanyolca öğrenmeye başladığımda Ada sözcüğünün peri anlamına geldiğini öğrendiğimde adeta kanatlandım. Uçuş kartlarımda Adana’nın ilk üç harfi ADA yazardı. Ada adında çok yakın bir İtalyan arkadaşım var. Ben de kızım olursa adını Ada koymaya kararlıydım. Come il suo significato (anlamı gibi) güzel bir sözcük: kısa, ferah, özgürlük çağrıştıran, tersten okunuşu aynı.

Ama tam o yıllarda Buket Uzuner Kumral Ada Mavi Tuna’yı yazdı ve sağım solum küçük Ada’larla doldu birden. Bir bardak soğuk su da bu noktada içtim!

Yanı başımdaki Kıbrıs’a ilk kez ortaokulu bitirdiğim yaz bir aylığına gitmiştim ve çok da sevmiştim. Biz o zamanlar Kıbrıs’ı yurtdışı sayardık, con il passaporto (pasaportla) gidip elimiz kolumuz yabancı marka kıyafetlerle, spor ayakkabılarıyla dolu dönmüştük. Nike ayakkabı, Fred Perry shetland kazak giymenin prestij sağladığı yıllar!

Kıbrıs ülke dışında gördüğüm ilk yerdi. Yaklaşık on yıl sonra iş için sürekli gitmeye başladım. Arada birçok ülkede birçok yer görmüş olduğum halde, çocukluğumun o yazında çok sevdiğim Girne yat limanını yine çok beğendim.

corona öncesinde dadandığım ve üç yaz üst üste gittiğim Kaş’ın karşısındaki Meis ise son gözdem! Asıl adı Castellorizo veya Kızılhisar olan, Yunanlıların Megisti dediği Meis, Kaş’a kaş-göz mesafesinde gözbebeği gibi bir ada. Meis, Gabriele Salvatores’in 1992 yılında Yabancı Dilde En İyi Film Oscar’ını alan muhteşem Mediterraneo filminin çekildiği yer.

Hey gidi günler hey! Şimdi burnumuzun dibindeki, burnumuza koymadığımız, şehrimizin neon ışıklı Sevgi Adası’na gidip cümbür cemaat mangal yapmaya, çekirdek çintmeye, veleybol oynamaya bile çoktan razıyız!

Ama kayıt olduğum İtalyanca kursu Melbourne’de olduğu için nei prossimi due mesi (önümüzdeki iki ay) sanal olarak da olsa bir adada olacağım için heyecanlıyım.

Bir sürü ada hikâyem var ama çok sevdiğim Sri Lankalı dostlarımın adasına bir türlü gidemedim maalesef. Eski adı Seylan olan, şeklinden ve coğrafi konumundan dolayı Hindistan’ın gözyaşı olarak bilinen Sri Lanka’ya gitmek hayalim.

Venedik’in gözyaşı ise Murano ile Venedik arasındaki mezarlık adası San Michele! Napolyon, 1804 yılında Venedik’i işgal ettiğinde, şehrin yapısını ve belirli dönemlerde yükselen suları dikkate alarak ölülerin buraya gömülmesini yasaklamış.

Bunun üzerine, Venedik’in kısaca La Fenice (anka kuşu) olarak bilinen meşhur tiyatro binası Teatro La Fenice’nin mimarlarından Gian Antonio Selva, San Michele adasındaki mezarlığı tasarlamış. 1835-1839 yılları arasında komşu San Cristoforo della Pace adasıyla birleştirilip bugünkü şeklini alan mezar adasının güncel tasarımı 1860 yılında mimar Annibale Forcellini tarafından yapılmış.

Birçok milletten, etnik kökenden ve farklı dinlerden insanların mezarlarının bulunduğu adada yer tabii ki sınırlı. Bu nedenle, 1995 yılında çıkarılan bir kararnameye göre kişiler mezarlarının konumuna göre, burada 10-20 yıl kalabiliyor. Daha sonra kalıntılar, ailenin isteğine göre başka bir mezarlığa naklediliyor veya İtalyan Katolikler arasında yaygın olduğu gibi yakılıyor.

San Michele’de yalnızca ünlülere dokunulmuyor. Bu ünlüler arasında, 1924 yılında İtalya’ya yerleşen ve Mussolini’yi destekleyerek faşist işbirlikçi olarak faaliyet gösteren Amerikalı şair Ezra Pound da var.

Mezarı su quest’isola (bu adada) olan diğer bir ünlü de Rus kökenli besteci, piyanist ve orkestra şefi Igor Stravinsky. Ezra Pound’dan üç yıl önce doğup bir yıl önce ölen Stravinsky, ABD ve Fransa vatandaşı idi. Amerika’da ölmesine ve Venedik’te hiç yaşamamış olmasına rağmen, Rake’s Progress operası dahil olmak üzere birkaç eserinin ilk kez sahne aldığı Venedik’e hayran olduğu için vasiyeti üzerine ebedi istirahatgâhı San Michele’ye getirilmiştir.

Ben de nel mio testamento (vasiyetnamemde) bir güncelleme yapıp şansımı deneyeceğim San Michele için. İtalyanca öğretmek ve İtalyan kültürünü tanıtmak için az emek vermedim sonuçta!

Halk dilindeki adıyla Il Giorno dei morti (ölüler günü) için ailesiyle San Michele’ye giden Alessandro del Monte’nin ilgilenenler için YouTube’a yüklediği çok güzel bir video: