Kategori: Genel

Süper doktorlar ve süper hemşireler süper nineyi kurtardı!

Federica Boschi, on altı gün süren tedavisinin ardından taburcu edilen 64 yaşında bir emekli scuola dell’infanzia (anaokulu) öğretmeni.

Taburcu olduktan sonra evinde in isolamento (tecritte) olan Boschi, Cremona Hastanesi yönetimine teşekkür mektubunu kızı aracılığıyla La Repubblica gazetesine göndermiş. E‘ chiaro che  (belli ki) minnet duygularının hastane dosyalarında kalmasını ve hatta bu kargaşada kaybolmasını istememiş, mektubunu herkesin okumasını arzu etmiş.

Sconosciuto (bilinmeyen) bir düşmana karşı verdiği mücadelede, aldığı mükemmel tıbbi desteğin yanında gördüğü olağanüstü tenerezza (yakınlık, duyarlılık) için hastane personeline teşekkür ederken hastanede tedavisi sürenlere de dualarını gönderdiğini söylüyor.

La lettera (mektup) çok kısa ama bir o kadar da commovente (etkileyici, dokunaklı). Bireyselleşmenin dayatıldığı bir sistemin içinde gerçek anlamda müthiş bir condivisione (paylaşım) yaşadığını vurguluyor Boschi.

Tutto il mondo (tüm dünya) görünmeyen bir düşmana karşı tek yürek olduk adeta, umarım derslerimizi alıp Boschi’nin un dolore universale (evrensel bir acı) olarak tanımladığı bu belanın açtığı yaraları birlikte, kısa sürede sarabiliriz!

Boschi’nin torunu Alessandro’nun Cremona Hastanesinin süper doktorları ve süper hemşireleri için hazırladığı teşekkür pankartı:

Not: La Repbubblica fotoğrafı bu şekilde yayınlamış. Alessandro’nun gözlerini bulandırmış olsalar da mutluluğu gayet net görünüyor.

Reis nerede?

Günlük hayatlarında son derece rahat, kafa dengi ve hatta birlikte şarap sofrasında keyifli bir sohbet edebileceğimize emin olduğum bu tatlı belediye başkanları bu kadar öfkelenirken, günlük hayatında son derece öfkeli olduğunu bildiğimiz, kendimizi aynı sofrada oturup birlikte milli içkimiz ayranı bile içmeye layık görmediğimiz Reisimiz nerede çok endişeliyim.

Acaba Gezi Olaylarında bile yüzde 50’yi evde zor tuttuğu için bu küresel meselede yüzde 100’ü tutabileceğine dair umudu mu yok? Aksi takdirde, kümeslerde şemsiyesi ile güvercinleri dürtüp rahat vermeyen Reis-i Cumhurumuz bırakmazdı belediye başkanlarına bu kovalama işini.

Yoksa, yoksa.. Benim de aklıma gelmiyor değil.

Rabbim hepimizi korusun, siz o sürekli yıkadığınız mis gibi ellerinizle Rabia işareti yapıp dolaşın evde, birşeycik olmaz.

Rabbia (öfke) uzağımızda, Rabia yanımızda olsun..

En kalbi duygularımla selamlıyorum, hayırlı Cumalar cümlemize!

Çocuklar ve ilkbahar!

Bu güzelim bahar havasında, şu tatsız günleri eve kapanarak yaşamak zorunda kalan çocukların gözlerindeki pırıltı bana umut veriyor.

Akşama kadar yorulup, üzülüp ve sıkılıp, aynısı olacağını bildiğimiz yeni bir güne uyanmak üzere yatağa giriyoruz. Sizi bilmem ama ben hiç dinlenemiyorum.

Bu sabah da gün sonundaki ruh halimden farklı olmayan bir tonda uyandım. Hayatımı renklendirmek için balkonda canım sukulentlerimin arasında rengarenk bir kupada kahvemi yudumlarken telefonuma sevgili Seda’dan bir fotoğraf ve mesaj geldi, “Çocuklar İtalyanca öğrenmeye karar verdiler”.

Seda Elyıldırım, kitabımın sayfa tasarımını yapıp bastıran ve en iyi arkadaşlarım listesine adını yazdıran çok tatlı bir kadın. Atölye Balkabağı olarak çok yaratıcı, harika işler çıkarıyor. Özellikle de kişiye özel hazırladığı mühürler!

İtalyanca öğrenmek nereden gelmişti Nazlı ve Demir’in aklına, şaşkındı Seda ama sanırım ben biliyorum. Biz ikimiz soktuk bu fikri onların bilinçaltına.

Biz 2018 yazını sosyal mesafeli ama birlikte geçirdik bilgisayar ve telefon başında. Seda da aynı benim gibi detaycı, titiz ve saplantılı çalışan, çok çalışkan biri. Hal böyle olup ruh ikizimi bulmuşken, abartıp kızcağızı fazla yordum.

Ama hep annelerini çok meşgul edip Nazlı ve Demir’den çaldığım saatlerin, dakikaların vicdan azabını çektim. Çalışmamızı tamamlayıp ortaya harika bir kitap çıkınca ikimizin de yorgunluğu geçti, şu günlerde arkadaşlarımızla yaptığımız gibi uzaktan ama birlikte sanal sabah kahveleri yapmaya başladık.

Seda ilk parti kitapları kargoya verirken birer tane de çocuklara ayırmasını istemiştim, hatıra olsun veya belki büyüyünce İtalyanca öğrenmek isterler diye.

Bu kadar erken başlayacaklarını nereden bilebilirdim!

Fotoğrafa bakarken bir an, ‘Demir’in Mickey’li pijama üstü ile üzerimdeki Mickey’li pijama altı ne güzel bir takım olur’ diye düşündüm.

Ama hemen toparladım kendimi, bunun absürd bir düşünce olduğunu anlayacak kadar iyiyim henüz.

Fotoğrafın içimde estirdiği bahar havasıyla hemen cevap yazdım Seda’ya!

Aynı anda ağlama ve gülme!

Coronavirus hakkında bile ironia (ince alay) yapılabiliyor ve yapılmalı da!

Ben demiyorum, Simone Guido diye bir İtalyan yazmış diarioroma adını verdiği blogunda. L’ansia (endişe) ve stres yaratan trajik durumlarda üzüntüyü ve sıkıntıyı biraz olsun hafifletmek için mizahın assolutamente (mutlaka) gerekli olduğunu vurguluyor.

Bugün bunu okumak rahatlattı beni. Hepiniz gibi ben de günlerdir büyük kaygılar yaşıyorum. Canım sıkkın notizie (haber) okurken telefonuma gelen bir fotoğrafa veya videoya deliler gibi gülmeye başlıyorum aniden. Çok dengesiz, iki uçta emozioni (duygular) yaşıyorum, ya gülüyor ya ağlıyorum.

Birbirini izleyen ağlama ve gülme atakları, işin korkutucu tarafı bazen de simultaneo (eşzamanlı)!

Ve da giorni (günlerdir) bundan vicdan azabı duyuyorum, nasıl bu kadar gülebiliyorum insanlar neler yaşarken diye. Ama l’umore (mizah) insanın üzerindeki o kasveti dağıtıyor kesinlikle, elden bir şey gelmeyince aklımızı yerinde, ruhumuzu ayakta tutabilmemize yardımcı oluyor.

Rabbim verdi bu belayı, ancak o alır raddesine gelmeden atlatırız umarım.

Gezi Parkı olayları başta olmak üzere özellikle sancılı dönemlerde üretilen malzemelerdeki ince espriler hep hayran bırakmıştır beni. Şimdi tüm dünya eve kapandı ama tüm dünyadan art arda gelen esprilerle görüyoruz ki creatività (yaratıcılık) sınır tanımıyor.

Bu konuda İtalyanlar da boş durmuyor.

Michalengelo’nun Vatikan’daki Sistine Şapeli’nin tavanındaki meşhur freski Adem’in Yaratılışı da payını almış bu furyadan.

Paylaştığım şu videonun orijinal adresini bulamadım ama mutlaka izleyin. Bir kız, evde sıkıldığını ve bıktığını söyleyerek kahve almak için dışarı çıkmaya hazırlanan babasını durdurmak için her yerin kapalı olduğunu söyleyerek amansız bir sforzo (mücadele) veriyor!