Kategori: Gramer

Pembe kertenkele!

Çıkarın kağıtları, şimdiye kadar öğrendiklerimizden yazılı yapacağım. Çalışmadınız değil mi? Sıfırı basarım, hiç gözünüzün yaşına bakmam.

Evinizden (başka bir yer görmediğinize göre) on tane rosa şey seçin ve şu örneklerdeki gibi, sözcüğün erkek veya dişi olmasına, baş harf(ler)ine dikkat ederek tekil/çoğul ya da karışık bir liste yapın: il vaso rosa, il bicchiere rosa, lo sgabello rosa, lo zaino rosa, la tazza rosa, i quaderni rosa, i fiori rosa, le matite rosa, gli stivali rosa

Unutmayın, rosa istisnai bir renktir, viola ve blu hariç diğer renkler gibi sözcüğün cinsiyetine ve niceliğine göre değişmez!

Bu kadar kopya yeter, süreniz başladı!

Süreniz bitti.

Ne kadar sert bir hocayım değil mi? Değilimdir normalde ama içinde bulunduğum hayat koşulları böyle yaptı beni.

Listesinde pembe kertenkele olan var mı? Hayatında kertenkele görmeyen var mı? Yabancı bir dilde renkleri kertenkeleler üzerinden öğrenmiş olan var mı peki?

Başka sorum yok!

Çocukluğumuzun yazları Toroslarda bir yaylada, doğayla haşır neşir geçti. Evden çıkarken elimize tutuşturulan birer dilim karpuzu yedikten sonra kabuğunu bekleyen bir inekle göz göze gelebilecek kadar doğal bir yaşam tarzı sürerdik. Kabuğu ineğe verip ellerimizi üzerimize sürer yolumuza devam ederdik. Kirlenmenin güzel ve piyasadaki tek çamaşır deterjanının Omo olduğu, dezenfektan nedir bilinmeyen güzel yıllardı.

Cesur kızlardık ama aniden karşımıza çıkan lucertole grigie, lucertole verdi ve lucertole multicolori fena halde ürkütürdü bizi. “Korkacak ne var” derdi büyüklerimiz, küçücük sevimli birer varlık olduğunu söylerlerdi bu gri, yeşil ve çok renkli kertenkelelerin. Doğruluk payı vardı evet, inekten korkmayıp kertenkeleden korkmak da neyin nesiydi?

Biraz büyüdük, bu sefer ara sıra balkon duvarında minik pembe kertenkeleler görmeye başladık, yine telaş ve panik tabii. Annem karlı dağlardan serin, “Parmak kadar şeyden mi korkuyorsunuz” diye yatıştırmaya çalışırdı bizi.

Biz büyüdükçe korktuğumuz varlıklar daha da küçülmeye başladı. Şimdi bizimle birlikte tüm dünya göze görünmeyen bir varlıktan korkuyor.

Annem hariç, o coronadan da korkmuyor, tek şikayeti sürekli yıkamaktan ellerinin kertenkele gibi olması. Hepimiz gibi ellerim yıprandı, kurudu, çatladı, perişan oldu gibi ifadeler yerine sadece bunu tekrarlıyor. Sanki kertenkele beslemişliği, yakından gözlemlemişliği var! Bu ısrarlı benzetmeye kafa yorup internette kapsamlı bir araştırma yaparken aklım geçmişe gitti.

Çocukken annemle halamın bir sohbetine kulak misafiri olmuştuk üç kardeş. Halam heyecanla ördüğü bir bebek battaniyesini anlatıyordu, annem rengini sorduğunda “Kertenkele pembesi” dedi gayet sakin, annem anladı ama bizim gözlerimiz pörtledi şaşkınlıktan.

Aman Tanrım, yoksa ailemizin bizden gizlediği bir sır mı var?

Aklıma bir şey geliyor ama nayır nolamaz. Yoksa, yoksa biz eski hayatlarımızda bir kertenkele ailesi miydik!

Şimdi keşke bir pembe kertenkele geçse balkon duvarından diye bekliyorum, kaçırmamak için içeri bile girmiyorum. Kuzenimi görmüş gibi sevineceğimden eminim. ‘Yalnızlık ömür boyu’ olacak diye kanaat getirmişken balkonda bir çilingir sofrası kurar bırakmam onu, yatıya kalır hatta.

Cansız da olsalar bunlarla sohbet ediyorum şimdilik. Balkona çıkarken ilişti gözüme, salondan bir aksesuar. Nedense elim ona gitmiş hediyelik eşya dükkânındaki onca şey arasından!

Not: Yazılıdan yıldızlı pekiyi aldınız hepiniz. Yarın İtalya’da kahve ısmarlayacağım. Oradaymış gibi yapacağız yani, zoomiamo. Siz en sevdiğiniz fincanı seçin bugünden, yarın sabah buluşalım, va bene?

Arrivederci!